Singletrack Glacensis w powiecie ząbkowickim: pętle w Bardzie, Złotym Stoku i Srebrnej Górze

Najbliższe singletracki dla mieszkańca powiatu ząbkowickiego nie są w Karpaczu ani w Świeradowie, tylko w Bardzie i Złotym Stoku. Obie gminy należą do systemu Singletrack Glacensis, a łącznik do reszty sieci zaczyna się w Srebrnej Górze, czyli w gminie Stoszowice. Razem daje to kilkadziesiąt kilometrów oznakowanych, jednokierunkowych pętli w granicach powiatu - od dwukilometrowych tras rodzinnych po pętlę o długości 25,3 km.

Co to jest Singletrack Glacensis

Singletrack Glacensis to system jednokierunkowych pętli rowerowych, które łącznie liczą około 260 kilometrów, jeśli doliczyć łączniki między pętlami. Wszystkie trasy zaprojektowano tak, żeby ruch odbywał się w jednym kierunku – przez całą pętlę jedzie się po czerwonym albo niebieskim oznakowaniu, a powrót do punktu wyjścia następuje w momencie zmiany koloru na przeciwny. Dzięki temu nie ma ryzyka czołowego zderzenia na wąskich leśnych ścieżkach, a nawigacja sprowadza się do trzymania się koloru.

System obejmuje gminy: Bardo, Bystrzyca Kłodzką, Kłodzko, Lądek-Zdrój, Międzylesie, Stronie Śląskie i Złoty Stok. Osobno działają pętle w Dusznikach-Zdroju i Brzozowiu, które mają inne oznakowanie i nie łączą się bezpośrednio z resztą sieci. W praktyce oznacza to, że z każdej gminy można wyjechać na sąsiednie pętle bez wracania do punktu startu, o ile trzyma się tego samego koloru. Skala trudności od 1 do 4 określa nie tylko nachylenie, ale przede wszystkim technikę: na 1 zmieści się każdy rowerzysta wyposażony w rower górski, a na 4 trzeba już regularnie jeździć w terenie.

Czternaście pętli o łącznej długości 133 kilometrów powstało z dofinansowania unijnego. Sezon trwa zwykle od początku kwietnia do listopada, ale po długich deszczach nawierzchnia leśna mocno nasiąka i lepiej odczekać kilka dni, żeby nie niszczyć ścieżek. Z powiatu ząbkowickiego do systemu należą Bardo i Złoty Stok, a w Srebrnej Górze, czyli w gminie Stoszowice, zaczyna się łącznik prowadzący do pętli w Bardzie.

Pętle w gminie Bardo

Gmina Bardo udostępnia cztery pętle o łącznej długości ponad 42 kilometrów, od najkrótszych rodzinnych po najdłuższą w tej części systemu. Najkrótsza jest Wzgórze Różańcowe: 2,60 kilometra, trudność 1. To trasa, na którą można zabrać dziecko jeżdżące już samodzielnie rowerem górskim. Podobnie krótka jest Hrabiowska: 2,85 kilometra, również trudność 1. Obie nadają się na pierwsze wyjście w systemie, żeby sprawdzić, jak działa oznakowanie i jednokierunkowy ruch.

Wyższy poziom trudności reprezentują Łaszczowa i Wilcza. Łaszczowa ma 11,7 kilometra i trudność 4 - to oznacza, że na trasie pojawiają się strome podjazdy, luźne kamienie i wąskie przejazdy między drzewami. Różnica między trudnością 1 a 4 w praktyce: na 1 pedałujesz spokojnie, rozmawiając z dzieckiem, a na 4 musisz koncentrować się na wyborze linii i utrzymaniu tempa, zwłaszcza na podjazdach. Wilcza to najdłuższa pętla w Bardzie: 25,3 kilometra, również trudność 4. Przy tej długości i tym poziomie trudności planuje się ją jako cel całego wyjazdu, a nie jako dodatek do dwóch krótszych pętli.

Pętle w gminie Złoty Stok

W gminie Złoty Stok wytyczono trzy trasy: dwie pętle jednokierunkowe i jeden odcinek dwukierunkowy, który pełni funkcję łącznika. Najłatwiejsza z trójki to Złota: 8,7 kilometra, trudność 2. To dobre wejście w singletracki dla kogoś, kto do tej pory jeździł tylko drogami leśnymi - nie ma ekstremalnych podjazdów, a nawierzchnia jest w miarę równa. Trasa prowadzi wokół Złotego Stoku, w terenie, w którym przez siedem stuleci wydobywano złoto i arsen.

Pętla Złoty Stok ma 11,8 kilometra i trudność 4 - to najtrudniejsza trasa w tej gminie, wymagająca technicznej jazdy na stromych podjazdach i luźnych nawierzchniach. Dwie Przełęcze to odcinek dwukierunkowy o długości 2,50 kilometra, trudność 2. Odcinek dwukierunkowy w systemie Singletrack Glacensis pełni funkcję łącznika między pętlami - pozwala ułożyć dłuższą trasę z kilku mniejszych, jadąc w obie strony. Dzięki Dwóm Przełęczom można połączyć pętlę Złoty Stok ze Złotą, a stamtąd ruszyć dalej w kierunku Srebrnej Góry lub Barda. Ponieważ pętle w tej gminie biegną przez teren dawnego górnictwa, obowiązuje tu zwykła zasada systemu: jedzie się wyznaczoną ścieżką i nie zjeżdża poza oznakowanie.

Srebrna Góra i wyjazd poza powiat

Srebrna Góra, choć administracyjnie należy do gminy Stoszowice, w systemie Singletrack Glacensis jest węzłem łączącym pętle z powiatu ząbkowickiego z trasami w Kłodzkiem. Najważniejszym połączeniem jest łącznik Srebrna - Wilcza: 5,8 kilometra w kierunku od Srebrnej do Wilczej i 5,7 kilometra w kierunku powrotnym. Różnica wynika z jednostronnego nachylenia terenu. Dzięki łącznikom można składać pętle z sąsiednich gmin w jeden dłuższy przejazd bez konieczności wracania tą samą drogą. Ze Srebrnej Góry najbliżej jest do pętli Kłodzkiej (17,2 km, trudność 3) i Chwalisław (9,9 km, trudność 3).

Dalej na południe, już poza powiatem ząbkowickim, znajdują się pętle, które osiąga się ze Srebrnej Góry przez Lądek-Zdrój. Stronie Śląskie ma pętlę o długości 22,4 kilometra i trudności 4, a Międzygórze - 29 kilometrów, również trudność 4. Dla rodzin z dziećmi lepiej nadaje się pętla Pod Śnieżnikiem: 7,8 kilometra, trudność 1, albo Jagodna (Spalona): 12,9 kilometra, trudność 2. Przy takich dystansach dojeżdża się samochodem do miejscowości startowej i dopiero stamtąd wyrusza rowerem.

Jak zaplanować pierwszy wyjazd

Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z singletrackami, wybierz pętlę rodzinną w Bardzie: Hrabiowską (2,85 km, trudność 1) albo Wzgórze Różańcowe (2,60 km, trudność 1). Obie są na tyle krótkie, że służą przede wszystkim oswojeniu się z oznakowaniem i z jednokierunkowym ruchem. Najważniejsza zasada systemu: trzymaj się koloru, którym jedziesz; zmiana koloru oznacza, że zawracasz w kierunku startu. Dla kogoś z podstawowym doświadczeniem w terenie dobrym wyborem będzie Złota w Złotym Stoku (8,7 km, trudność 2) - daje już poczucie leśnych ścieżek, ale nie przytłacza stromiznami.

Sezon Singletrack Glacensis trwa zwykle od początku kwietnia do listopada, ale w praktyce kwiecień bywa błotnisty, a listopad - zimny i śliski od opadłych liści. Po długotrwałych deszczach leśne drogi nasiąkają wodą i łatwo zrobić głębokie koleiny, które niszczą nawierzchnię. Lepiej odczekać dwa, trzy dni suszy. System nie jest przeznaczony dla kogoś, kto szuka zjazdów z wyciągiem i sztucznych skoczni - to trasy przełajowe, na których pod górę jedzie się o własnych siłach, a nagrodą są widoki i cisza lasu. Na wyższym poziomie trudności trzeba liczyć się z tym, że pętla Wilcza (25,3 km) albo Stronie Śląskie (22,4 km) wymagają dobrej kondycji - nie ma tu skrótów, a nawigacja opiera się wyłącznie na kolorach.